Ηθοποιοί: Olga Dihovichnaya (Marina), Sergei Borisov (Andrey), Roman Merinov (Ilusha), Sergey Golyudov (Valera), Anna Ageeva (Tania)
Υπόθεση:
Η μέρα που μόλις ξεκινά για την ανυποψίαστη Μαρίνα θα εξελιχθεί κλιμακωτά σε εφιάλτη. Όταν την αφήνει ο εραστής της σε μια επικίνδυνη, απομακρυσμένη συνοικία της Μόσχας, εκείνη ξεκινά να γυρίσει σπίτι με τα πόδια. Αρχικά, σπάει το ένα της τακούνι. Ύστερα, καθώς κάθεται σ’ ένα καφέ να ξεκουραστεί, αντιμετωπίζει μια ακατανόητα εχθρική συμπεριφορά από την ξινή σερβιτόρα του μαγαζιού. Στην προσπάθειά της να κάνει οτοστόπ, της κλέβουν την τσάντα. Και λίγο μετά, τη βιάζουν τρεις αστυνομικοί. Η κομψή, εύπορη Μαρίνα δεν αφήνει την εικόνα της να τσαλακωθεί κι επιστρέφει σαν να μην έχει συμβεί τίποτα στον άντρα και στη ζωή της.
«Μία εξόχως εντυπωσιακή ταινία αποτελεί το ντεμπούτο της γεννημένης στη Ρωσία σκηνοθέτιδας Αγγελίνα Νικόνοβα. Χαμηλού κόστους παραγωγή, η ταινία είναι γυρισμένη ψηφιακά και αφηγείται την ιστορία μιας πλούσιας γυναίκας, που περιπλανιέται στη λάθος μεριά της περιφερειακής οδού της Μόσχας μετά τον ομαδικό βιασμό της. Το ύφος της ταινίας είναι περισσότερο ευρωπαϊκό παρά ρωσικό και όλα δείχνουν ότι θα συναντήσει θερμή υποδοχή στα διεθνή φεστιβάλ». Variety
Βοσνία, 1995, η έβδομη μέρα της ειρήνης. Μια μονάδα μηχανικών καθαρίζει τα ναρκοπέδια στα σύνορα ανάμεσα στις –μέχρι πρότινος– αντιμαχόμενες παρατάξεις. Κάθε στρατιώτης κουβαλά το δικό του φορτίο από εμπειρίες που έζησε στην πρώτη γραμμή· καθένας τους αντιμετωπίζει με το δικό του τρόπο τους φόβους του. Κάποιοι έχουν αυτοκαταστροφικές τάσεις, κάποιοι χαίρονται που είναι ζωντανοί, άλλοι αναζητούν καταφύγιο στην προσευχή. Και τότε, στα χαλάσματα ενός κατεστραμμένου εργοστασίου, ανακαλύπτουν ένα εντοιχισμένο υπόγειο – και μέσα εκεί έναν άντρα, που κάθεται ήσυχα πίσω από ένα γραφείο, μ’ ένα τασάκι γεμάτο αποτσίγαρα, σαν να τους περίμενε. Το κουτί της Πανδώρας ανοίγει...
Στην ταινία «Στο επανιδείν» του ιρανού σκηνοθέτη Μοχαμάντ Ρασούλοφ απονεμήθηκε το βραβείο «Ένα κάποιο βλέμμα» του 64ου Φεστιβάλ των Κανών.
Ο 37χρονος Ρασούλοφ, που είχε καταδικαστεί τον Δεκέμβριο σε εξαετή φυλάκιση, ταυτόχρονα με τον συμπατριώτη του κι ομότεχνο του Τζαφάρ Παναχί, για την παραγωγή ταινιών μη αρεστών στις αρχές, έλαβε την Τρίτη άδεια από τις ιρανικές αρχές για να ταξιδέψει.
Στην ταινία του «Στο Επανιδείν» ο Ρασούλοφ παρακολουθεί έναν νεαρό δικηγόρο στην Τεχεράνη, ο οποίος αγωνίζεται να εξασφαλίσει μία βίζα που θα του επιτρέψει να εγκαταλείψει τη χώρα. Η πλοκή προσφέρει στον σκηνοθέτη μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για να αφηγηθεί την πραγματικότητα της σύγχρονης αστικής κοινωνίας στο Ιράν, την καθημερινότητα των γυναικών, καθώς και το ασφυκτικό συναίσθημα του περιορισμού και της καταπίεσης που νοιώθει το υποκείμενο.
"Η ταινία γυρίστηκε το χειμώνα σχεδόν μυστικά και μπόρεσε να βγει από το Ιράν χάρη σε συνεργούς", είχε δηλώσει ο διανομέας της ταινίας νωρίτερα αυτή την εβδομάδα από τις Κάννες''
Η περιοχή της Άνω Πόλης Θεσσαλονίκης που διασώθηκε από την πυρκαγιά του 1917 βρίσκεται στο βορειότερο και ψηλότερο τμήμα της παλιάς πόλης. Αρχίζει ουσιαστικά από τη βόρεια πλευρά της οδού Αγίου Δημητρίου φτάνοντας βόρεια ως τα τείχη της Ακρόπολης και δυτικά και ανατολικά ως τα αντίστοιχα Βυζαντινά Τείχη, που σώζονται σχεδόν ολόκληρα στην περιοχή. Παρόλο ότι η περιοχή δεν ερευνήθηκε με αρχαιολογικές ανασκαφές, είναι σχεδόν βέβαιο ότι στην ελληνιστική, ρωμαϊκή και βυζαντινή εποχή δεν κατοικήθηκε, τουλάχιστον συστηματικά. Γειτονιές με κατοικίες δημιουργήθηκαν με την τουρκοκρατία, για να πυκνοκατοικηθεί η περιοχή στα τελευταία χρόνια του 19ου αιώνα, καθώς εκτιμήθηκαν οι κλιματολογικές συνθήκες που επικρατούν (μικροκλίμα) και η υπέροχη θέα που προσφέρει ο τόπος
.
Στην περιοχή αυτή περιλαμβάνονται σημαντικά μνημεία της Θεσσαλονίκης όπως: τα Τείχη με την Ακρόπολη και το Επταπύργιο, ο ναός του Οσίου Δαβίδ (Μονή Λατόμου), ο ναός του Αγίου Νικολάου Ορφανού, ο ναός των Ταξιαρχών, η Μονή Βλατάδων, ο ναός της Αγίας Αικατερίνης, ο ναός του Προφήτη Ηλία, ένας βυζαντινός λουτρώνας της πλατείας Κρίσπου, το Αλατζά Ιμαρέτ της οδού Κασσάνδρου, κ.ά.
Πέρα όμως από τα μνημεία αυτά, στην περιοχή της Άνω Πόλης διασώζεται σε πολλά τμήματα ο παλιός (παραδοσιακός) πολεοδομικός ιστός της πόλης με τους στενούς λιθόστρωτους δρόμους, τα αδιέξοδα, τα μικρά ξέφωτα και τις πλατείες και προπαντώς με τα μοναδικά σε λιτότητα, λειτουργικότητα και κομψότητα κτίματα της Λαϊκής Μακεδονίτικης Αρχιτεκτονικής. Τα κτίσματα αυτά, που κύρια συναντώνται στις περιοχές γύρω από τους ναούς των Ταξιαρχών, Οσίου Δαβίδ, Μονής Βλατάδων και στους δρόμους Δημ. Πολιορκητή, Αλεξ. Παπαδοπούλου, Θεοφίλου, Αντιόχου, Αμφιτρύωνα, Ηροδότου, Τσαμαδού και Σαχτούρη, δεν έχουν να επιδείξουν τίποτα το πομπώδες και το πολυτελές. Φτιαγμένα με φτωχά και ευτελή υλικά, επιβάλλονται με τη μορφή τους και τη λειτουργική (εσωτερική και εξωτερική) δομή τους. Τυπικό γνώρισμά τους η καθαρή αρχιτεκτονική τους διαρρύθμιση με πολλά στοιχεία κληροδοτημένα και από αυτήν ακόμα την αρχαία ελληνική και βυζαντινή παράδοση, οι αρχιτεκτονικές "προεξοχές" (σαχνισιά, το "ηλιακό" των βυζαντινών) και οι στεγασμένοι εξώστες ("χαγιάτια"), που αποτελούν χαρακτηριστικό στοιχείο της Ελληνικής Λαϊκής Μακεδονίτικης Αρχιτεκτονικής.
Δύο μεγάλοι ηθοποιοί του Hollywood, ο Sean Penn και ο Brad Pitt συναντούνται για πρώτη φορά επί της μεγάλης οθόνης στην νέα ταινία του Terrence Malick με τίτλο “The Tree Of Life”.
Ο Jack O’ Brian (Sean Penn) είναι άγνωστος μεταξύ αγνώστων που εργάζεται και ζει στους ρυθμούς μίας μουντής σύγχρονης μεγαλούπολης. Παρά τους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητάς του, η σκέψη του Jack είναι διαρκώς κολλημένη σε ερωτήματα που έχουν να κάνουν με την ύπαρξή του, την πορεία του στη ζωή άλλα και τον σκοπό της παρουσίας του ανθρώπου στο σύμπαν.
Οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά δίνονται σταδιακά καθώς ο Jack μαζεύει ένα-ένα τα σκόρπια κομμάτια των αναμνήσεων του συνθέτοντας εκ νέου το πάζλ της ζωή του ενώ προσπαθεί παράλληλα να βρει την θέση του μέσα στο σύμπαν. Κάπως έτσι, ταξιδεύοντας με τις σκέψεις του ο Jack βρίσκεται και πάλι στην αυλή του πατρικού του σπιτιού στο Texas της δεκαετίας του 50, όπου σε ηλικία 10 ετών βιώνει ξανά την παιδική αθωότητα, την αγάπη και την συμπόνια όπως τα έμαθε από την μητέρα του (Jessica Chastain), αλλά έχοντας εκ νέου την εμπειρία του σκληρού προσώπου της ζωής μέσα από τις διδαχές του πατέρα του (Brad Pitt).
Η αγάπη, ο πόνος, ο θάνατος, πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις του χθες που φάνταζαν εντελώς διαφορετικά στα μάτια του 10χρονου Jack πλέον παίρνουν άλλη διάσταση τον ώριμο και σκεπτόμενο άνδρα του σήμερα και πλέον ο Jack δεν βλέπει μόνο σκόρπια «κλαδιά» αλλά ολόκληρο το “Δέντρο της Ζωής” καθώς και τη θέση αυτού στο «συμπαντικό δάσος».
H ταινία “The Tree Of Life” είναι ένα αλληγορικό δραματικό φιλμ Αμερικανικής παραγωγής 2011 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Terrence Malick. Στην ταινία πρωταγωνιστούν ο Brad Pitt, o Sean Penn και η Jessica Chastain. H ταινία προβάλλεται στην Ελλάδα από την Πέμπτη 26 Μαΐου με τον τίτλο “To Δέντρο Της Ζωής”.
Γιός Λιβανέζων μεταναστών, ο σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός Terrence Malick γεννήθηκε το 1943 στο Illinois και μεγάλωσε στο Texas. Αποφοίτησε από το Harvard University το 1966 ως Rhodes Scholar, δούλεψε στα έντυπα LIFE και THE NEW YORKER, ενώ στη συνέχεια δίδαξε φιλοσοφία στο MIT, πριν βρεθεί στο American Film Institute στο Λος Άντζελες. Έχει σκηνοθετήσει τις ταινίες "Badlands", "Days Of Heaven", "The Thin Red Line" και "New World". Προσεχώς επιστρέφει με ερωτικό δράμα, το οποίο προσωρινά τιτλοφορείται “The Burial” στο οποίο θα πρωταγωνιστούν οι Javier Bardem, Ben Affleck, Rachel McAdams, Rachel Weisz, Jessica Chastain και Amanda Peet.
Ο Brad Pitt γεννήθηκε το 1963 στην Οκλαχόμα και μεγάλωσε στην πόλη Σπρίνγκφιλντ, στο Μισούρι. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μισούρι στην Κολούμπια, όπου τελείωσε τη δημοσιογραφία με ειδίκευση στη διαφήμιση. Αμέσως μετά την αποφοίτησή του, μετακόμισε στο Λος Άντζελες για να συνεχίσει τις σπουδές του στη διαφήμιση και τις γραφικές τέχνες, αλλά τελικά άρχισε να ασχολείται με την υποκριτική. Πολύ σύντομα εξασφάλισε τη συμμετοχή σε τηλεοπτικές σειρές, όπως "Glory Days", "The Image" και το αναγνωρισμένο από τους κριτικούς "Too Young To Die". Κέρδισε την προσοχή του διεθνούς κοινού για πρώτη φορά το 1991, όταν εμφανίστηκε στην ταινία του Ridley Scott "Thelma & Louise", ενώ συνέχισε να αποκτά όλο και μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα υποδυόμενος τον ψυχοπαθή μανιακό δολοφόνο στο θρίλερ "Kalifornia", τον χαρισματικό αλλά καταδικασμένο Paul Maclean στο "A River Runs Through It" του Robert Redford και τον αιμοδιψή Louis de Pointe du Lac στo "Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles" του Neil Jordan. Ο Brad Pitt ήταν δύο φορές υποψήφιος για Χρυσή Σφαίρα για την ερμηνεία του ως αδάμαστος Tristan Ludlow στην ταινία "Legends of the Fall" και για τον εκκεντρικό του ρόλο στο "Twelve Monkeys" για τον οποίο και κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα Β' Ανδρικού Ρόλου, ενώ η ταινία αυτή του χάρισε και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου. Το 2007 ήταν ξανά υποψήφιος για Χρυσή Σφαίρα Β' Ανδρικού ρόλου με την ερμηνεία του στην ταινία “Babel”, ενώ το 2009 προτάθηκε για Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου με την ταινία “The Curious Case of Benjamin Button”.
O δυο φορές βραβευμένος με Oscar, Sean Penn γεννήθηκε στο Los Angeles το 1960. Η πρώτη του επαφή με το χώρο του θεάματος έγινε το 1974 όποτε και συμμετείχε σαν κομπάρσος στη σειρά “ Little House on the Prairie (To Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι)” καθώς αρκετά από τα επεισόδια της σειράς σκηνοθέτησε ο πατέρας του Leo Penn. To κινηματογραφικό του ντεμπούτο πραγματοποιήθηκε το 1981 με την συμμετοχή του στην ταινία “Taps”. Παρά την συμμετοχή του σε αξιόλογές ταινίες και τηλεοπτικές παραγωγές την δεκαετία του 1980, ο Penn απασχολούσε περισσότερο τα media με την προσωπική του ζωή καθώς το 1984 έβγαινε με την ηθοποιό Elizabeth McGovern, λίγο αργότερα με την Susan Sarandon ενώ το 1985 παντρεύτηκε την Madonna με την οποία χώρισε 4 χρόνια αργότερα. Το “The Tree Of Life” δεν είναι η πρώτη ταινία στην οποία συνεργάζονται ο Penn και ο Malick καθώς οι δύο τους είχαν ξαναβρεθεί στα κινηματογραφικά πλατό το 1998 για τα γυρίσματα της ταινίας “The Thin Red Line”. To 2001 το ενδιαφέρον των media στρέφεται εκ νέου στον Penn o οποίος πέρα από την δράση του ως ακτιβιστής, εντυπωσίασε με την ερμηνεία του στην ταινία “I Am Sam” όπου πρωταγωνίστησε μαζί με την Michelle Pfeiffer. To 2004 o ίδιος κερδίζει το Oscar Α’ Ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία “Mystic River” του 2003, κατάκτηση που θα επαναλάβει ξανά το 2009 για την μοναδική ερμηνεία του στο “Milk” του 2008. Πρόσφατα τον είδαμε στην ταινία “Fair Game”. To 2011 πρωταγωνίστησε και στην ταινία “This Must Be The Place” όπου για μία ακόμη φορά ο Penn εντυπωσιάζει με το υποκριτικό του Ταλέντο, υποδυόμενος έναν ξεπεσμένο σταρ της ρόκ με παρουσιαστικό α λα “Alice Cooper”! H ταινία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Καννών.
Η ταινία “The Tree Of Life” είναι σίγουρο πως αν την δείτε με μεγάλη παρέα θα διχάσει σε μεγάλο βαθμό τα μέλη αυτής. Για όσους ο κινηματογράφος είναι και πρέπει να είναι τέχνη, η ταινία του Terrence Malick επιβάλλεται να ενταχθεί στην επιχειρηματολογία τους επ’ αυτού καθότι αποτελεί ένα μοναδικό έργο τέχνης. Ωστόσο η καθαρά αλληγορική της υπόσταση με την πληθώρα των σουρεαλιστικών στοιχείων και των συμβολισμών της, θα δυσκολέψει αρκετά τους θεατές που πιστεύουν πως μία κινηματογραφική ταινία πρέπει να έχει μία συγκεκριμένη υπόθεση με αρχή, μέση και τέλος. Ο καταιγισμός από εικόνες σε συνδυασμό με την εκπληκτική φωτογραφία σου δίνουν την αίσθηση πως παρακολουθείς ένα ντοκιμαντέρ του National Geographic. Μέχρι την στιγμή που εμφανίζεται στο πλάνο πότε ο Penn και πότε ο Pitt οι ερμηνείες των οποίων αναδεικνύονται ακόμη περισσότερο ελλείψει ενός φλύαρου σεναρίου. Όσοι περιμένετε να δείτε τον Sean Penn και τον Brad Pitt σε ένα blockbuster κοινωνικό φιλμ, δείτε κάτι άλλο. Αν και λίγο παράτολμο να το πει κανείς, Ο Terrence Malick, μέσα από την ταινία του κατάφερε να πάει τον συλλογισμό που ανέπτυξε ο Stanley Kubrick στο “2001: A Space Odyssey” ένα βήμα παραπέρα, ίσως και παραπάνω. Μία ταινία – τροφή για σκέψη!
O Δημήτρης, ένας 23χρονος κολυμβητής, βουτάει στο νερό μιας σκοτεινής πισίνας μετά την επιτυχία του στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Έχει εκπληρώσει το όνειρο της ζωής του αλλά νιώθει πιο κενός από ποτέ.Όπως το σώμα του επιπλέει στην επιφάνεια του νερού, εικόνες και μνήμες πλημυρίζουν το μυαλό του, θυμίζοντας του την σχέση του με την Έλσα, μια περιβαλλοντική ακτιβίστρια που εξαφανίστηκε μυστηριωδώς.
Σε δύο χρόνους ξετυλίγεται το δράμα του πρώην πρωταθλητή κολύμβησης και νεόκοπου σκηνοθέτη Αρη Μπαφαλούκα: το παρόν, όπου διεξάγονται έρευνες για την ανεξήγητη εξαφάνιση μιας οικολόγου στις ακτές ενός νησιού και το παρελθόν, το οποίο ο φίλος της, κολυμβητής, ανακαλεί μέσα από μνήμες του έρωτά τους, αλλά και της προβληματικής εξέλιξης της σχέσης λόγω της εξάρτησης της κοπέλας από τους συνακτιβιστές της στον αγώνα για τη διάσωση των δελφινιών.
Οι αναφορές στα εν λόγω θηλαστικά, μαζί με το γεγονός ότι ο ήρωας σκέφτεται καθαρά μονάχα σε κατάσταση άπνοιας μέσα στο νερό, πυροδοτούν έναν εύστοχο παραλληλισμό, που όμως παύει από ένα σημείο κι έπειτα να τροφοδοτείται από τη δραματουργία ελέω και της ανεπάρκειας στη διεύθυνση των ηθοποιών. Αντίθετα είναι εντυπωσιακός ο έλεγχος πάνω στην αφήγηση και τα τεχνικά μέσα. Nα σημειωθεί ότι ο πρωταγωνιστής Σωτήρης Πάστρας, είναι επαγγελματίας κολυμβητής.
Δύο Αμερικανίδες, η Βίκι και η Κριστίνα, αποφασίζουν να περάσουν το καλοκαίρι τους κάτω από τον ήλιο της Βαρκελόνης. Σοβαρή και στα πρόθυρα του γάμου η πρώτη, σεξουαλικά απελευθερωμένη η δεύτερη, θα πιαστούν όμως και οι δυο στον ιστό του Χουάν Αντόνιο, ενός αρρενωπού ζωγράφου που παραμένει υπερβολικά δεμένος με την πρώην σύζυγό του.
Αυτή την φορά ο Γούντι Άλεν στήνει το γαϊτανάκι του στην Βαρκελόνη με τα πολύχρωμα γλυπτά του Μιρό και τα σαν ζαχαρωτά κτήρια του Γκαουντί. Στο «Vicky, Cristina, Barcelona» δεν υπάρχει έγκλημα και τιμωρία όπως στα «Match Point» και «Το Όνειρο Της Κασσάνδρας» αλλά το λαβράκι («Scoop») βγήκε και εδώ. Θα ξεκινήσω από το τρίτο κορίτσι του τίτλου, το πιο όμορφο. Λουσμένο στο κίτρινο του μελιού και στο κόκκινο του κρασιού η Βαρκελόνη...Ο Γούντι την έχει φωτογραφίσει σαν ντόπιος που δεν ξεχνά κάποιες φορές να αντιμετωπίζει και να επανεκτιμά τα αξιοθέατα της πόλης του σαν υγιής τουρίστας και ταξιδευτής. Η κάμερα του βολτάρει στην πόλη και ούτε για μια στιγμή τα πλάνα του δεν γίνονται καρτ ποστάλ. Την αποτυπώνει ήρεμη, όμορφη σαν σε γλυκιά μέθη από σέρι, με εξοχές, ποδηλατάδες, αρτίστικη και λειτουργική, κουλτουριάρα, νευραλγική, ζωντανή, πονηρή και ανεπιτήδευτα Ευρωπαία. Οι δυο Αμερικανίδες του έρχονται εδώ για το καλοκαίρι από το κέντρο του Μανχάταν. Η μια αρραβωνιασμένη, τακτοποιημένη και ολίγο ξινή και η άλλη απελευθερωμένη, ξανθούλα και ζουμερή ψάχνει την αγάπη μέσα από τα πλάνα και το σενάριο της μικρού μήκους ταινίας που μόλις ολοκλήρωσε. Διαφορετικές αλλά κολλητές...Στα εγκαίνια μιας γκαλερί γνωρίζουν έναν άντρα.
Εδώ ξεκινά η ιστορία...Δημιουργείται ένα σύνηθες επιφανειακά τρίγωνο του τύπου δυο γυναίκες - ένας άνδρας αλλά εξελίσσεται σε γλυκόπιοτη κομεντί. Δεν έχει στιχομυθίες για να γονατίσεις από τα γέλια, ούτε θα ξαφνιαστείς από τις εξελίξεις και τις ανατροπές, ούτε θα εντυπωσιαστείς από τις μοντερνιές και της «προχώ» πινελιές. Έχει όμως μια στιλάτη ομορφιά απ' άκρη σ' άκρη...Εκτός του φυσικού σκηνικού της πανέμορφης πόλης ο Άλεν συγκέντρωσε μερικές από τις όμορφες μούρες του διεθνούς σημερινού κινηματογράφου.
Το κορίτσι που δεν αναγράφεται στο τίτλο κλέβει σίγουρα την παράσταση, ακόμα και αν εμφανίζεται μόνο στο δεύτερο μισό της ταινίας.
Η Πενέλοπε Κρούζ, μια εντυπωσιακή σειρήνα, νευρωτική, έντονη, σπινθηροβόλα, με ανάκατα μαλλιά, πολλές τιράντες και χαϊμαλιά, χαοτική, μπερδεμένη, επικίνδυνη, μοιραία Σπανιόλα, απρόβλεπτη, τη λες και τρελή. Οι σκηνές με τους δυο τους να λογομαχούν στα ισπανοαγγλικά προκαλούν γέλιο και χωρίς υπότιτλους και έχουν κάτι από την παθιασμένη, γοητευτική υστερία του Αλμοδοβάρ αν και βλέπουμε ταινία του Γούντι Άλεν. Η μούσα του τελευταίου, η Γιόχανσον, στην τρίτη τους συνεργασία καταφέρνει μάλλον τα λιγότερα απ' όλους αν και κάνει αυτό που χρειάζεται, αφήνεται να τσαλακωθεί κάτω από τον υποφώσκοντα αυτοσαρκασμό που κρύβει ο ρόλος της. Η φίλη της, η Πατρίσια Κλάρκσον, δεν χάνεται καθόλου, καθώς υπηρετεί άξια τον ξινό, ξενέρωτο, ρόλο της και περιμένει την επόμενη ευκαιρία για να δείξει τί άλλο μπορεί να κάνει. Ο Γούντι Άλεν φτιάχνει ένα μικρό Μανχάταν με αλήθειες για τις σχέσεις, την αγάπη, τον έρωτα (ο μόνος ρομαντικός έρωτας είναι ο ανεκπλήρωτος...), τις τέχνες και τη ζωή.
Η ταινία παρακολουθεί αυτό το ριψοκίνδυνο παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι, του κυνηγού με το θήραμά του που κράτησε τέσσερις μέρες και αναλύει τις πολιτικές, νομικές και επιστημονικές πτυχές ενός βεβιασμένου διαλόγου. Ο Καναδός υπήκοος Ομάρ Χαντρ βρίσκεται στο Γκουαντάναμο από το 2002. Ηταν 15 χρόνων όταν τον συνέλαβαν στο Αφγανιστάν και σύμφωνα με τη διεθνή νομοθεσία είναι παιδί-στρατιώτης.
Το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει τη συνάντηση του Ομάρ Χαντρ με μια ομάδα πρακτόρων των καναδικών μυστικών υπηρεσιών κάνοντας χρήση της επτάωρης βιντεοσκόπησης της ανάκρισής του, που πρόσφατα έπαψε να θεωρείται απόρρητη από το Ανώτατο Δικαστήριο του Καναδά. Τον Οκτώβριο του 2010, ο Ομάρ Χαντρ αποφάσισε να παραδεχτεί τις κατηγορίες εναντίον του, σε μια διαπραγμάτευση συμφωνίας με τον εισαγγελέα, και καταδικάστηκε σε οκτώ χρόνια φυλακή αντί για ισόβια. Με αυτή του την απόφαση γίνεται ο πρώτος άνθρωπος που καταδικάζεται επίσημα ως εγκληματίας πολέμου από το 2001 που ξεκίνησε ο πόλεμος στο Αφγανιστάν, αλλά και το πρώτο παιδί-στρατιώτης στη σύγχρονη ιστορία που κρίνεται ένοχος εγκλημάτων πολέμου.
